3-daagse huttentocht Wipptal: eerste-keer-vriendelijke route boven het Gschnitztal

De 3-daagse huttentocht in het Wipptal nabij het Oostenrijkse Innsbruck die ik recent liep is een heel geschikte route voor je eerste huttentocht. Niet te lange wandeldagen, toegankelijke paden en ouderwets gezellige berghutten maken deze route ideaal voor wie voor het eerst van berghut naar berghut wil wandelen.

Het Wipptal strekt zich uit van Innsbruck naar Brenner. Het dal ligt tussen de Zillertaler en de Stubaier Alpen, dus goed uitzicht is nooit ver weg. Wipptal is de enige Alpenregio met twee Bergsteigerdörfer-zijdalen: plekken met rustig, kleinschalig bergtoerisme in plaats van grote skigebieden en drukte. Samen met wandelmaatje Eva wandelde ik een door de VVV uitgezette 3-daagse huttentocht boven een van deze zijdalen, het Gschnitztal.

Voor de transparantie: ik liep deze 3-daagse huttentocht op eigen initiatief en kan je deze uitgebreide online routegids gratis aanbieden dankzij sponsoring van Wipptal Tourismus.

Waarom deze 3-daagse huttentocht in het Wipptal ideaal is voor je eerste huttentocht

De 3-daagse huttentocht die ik boven het Gschnitztal liep is ook heel geschikt voor wie nog niet eerder een meerdaagse wandeltocht maakte. De wandelpaden zijn goed gemarkeerd, niet technisch en hoogtevreesvriendelijk. Voor alle bergwandelpaden zijn er alternatieven over een breed grindpad.

Je wilt voor deze route wél een goede wandelconditie hebben, want er zit tot 1.000 meter hoogteverschil tussen de start van een dagetappe en het eind. Ik raad je aan om voor je eerste huttentocht altijd al wat dagwandeltochten te maken, zodat je weet hoe het voelt om zoveel te stijgen en je weet hoe comfortabel jij je op welk soort bergwandelpaden voelt.

Overnachten doe je in authentieke, kleinschalige Oostenrijkse hutten met vriendelijke huttenwaarden en lekker eten. Kortom: deze 3-daagse huttentocht boven het Gschnitztal biedt het echte huttentochtgevoel.

Reisverslag van mijn huttentocht in het Wipptal

Dag 1: van Trins naar het Padasterjochhaus

We starten onze 3-daagse huttentocht in Trins, een rustig dorpje in het Gschnitztal. We lopen langs grote huizen met roze, paarse en witte bloemen in balkonbloembakken. Op de gevels van huizen zijn kunstige kozijnen en hoekstenen geschilderd. We verlaten het dorp via een steil trappetje langs de kerk. Een grindpad leidt ons tussen de bomen omhoog. E-bikers onderweg naar hun lunch op onze eindbestemming halen ons in.

We verruilen het grindpad voor een wandelpad het weiland in. Langs een volgend grindpad groeien sappige bosaardbeien en zoveel bloemen. In het volgende weiland stijgt ons pad steil tussen de naaldbomen en fotogenieke grijze koeien met hun luid klingelende bellen. Als we achterom kijken, zien we ruige bergen met gletsjers liggen.

Herrensteig

Het pad over de grashelling wordt voelbaar steiler en gaat bovenaan over in de Herrensteig, een smal en weinig egaal wandelpad dat helemaal doorloopt naar ons eindpunt. We volgen de paden door naaldbos met weelderige ondergroei van gras, vrouwenmantel en bloemen. Aan de takken van de bomen hangt baardmos, een teken dat de lucht hier erg schoon is. Pas veel hoger hebben we weer uitzicht op bergen, en wat voor bergen: een enorme rots met puntige pilaren in de wand.

De Herrensteig loopt hoog boven de slingerende grindweg tussen kruidenrijk gras en struikachtige naaldbomen. ‘Hütte in Sicht, WAU’ staat met rode verf op een steen gekalkt. Een bochtje om en daar zien we inderdaad een witte hut met bruine luiken liggen. Ons eindpunt van vandaag.

Overnachten in het Padasterjochhaus

In een groene kom, met panoramisch uitzicht op de Zillertaler Alpen en Tribulauntoppen ligt het Padasterjochhaus. We worden welkom geheten door Agi en Paul, die hier al respectievelijk 50 en 65 jaar de zomer doorbrengen. Agi leidt ons naar onze slaapkamer, die zo uit een sprookje lijkt te komen. Muren, plafond, bedframes en nachtkastjes van hout, oude schilderijtjes aan de muur en roodwit geruite lakens om een puffy donsdekbed.

Net als 120 jaar geleden

‘De slaapkamers zijn nog in dezelfde stijl als 120 jaar geleden, toen deze hut gebouwd werd’. Bovenaan de trap ligt de lager, de slaapzaal. Wat wij een tweepersoonsbed zouden noemen, biedt slaapplaats aan 4 mensen. Ouderwets gezellig, maar voor sommige mensen misschien iets te next level berghutervaring als je nog niet eerder in zo’n hut sliep.

Agi wijst ons op de namen van de kamers. ‘Elke kamer is vernoemd naar de Alpenvereniging die er tijdens de bouw voor betaald heeft’. Dat verklaart waarom in onze slaapkamer een winters schilderijtje van München hangt: deze slaapplek is destijds door de Alpenvereniging van München gefinancierd.

De allerbeste Kaiserschmarrn

Na nog wat ontspannen met panoramisch uitzicht, gaan we om 18:30 uur aan tafel. Hier eten we wat Paul voor de dag bedacht heeft. Een rijkelijk gevulde soep, gevolgd door gebakken ei, aardappels en salade met heerlijke dressing. Pauls ware specialiteit moeten we ook proeven: zijn prijswinnende Kaiserschmarrn. Absoluut de lekkerste die ik ooit geproefd heb. Agi en Paul gaan aan het eind van het 2026-seizoen met welverdiend pensioen, dus je moet nog snel die kant op als je dit culinaire hoogtepunt niet wilt missen.

Als extra toetje spotten we marmotten en een gems vanuit het raam van de eetzaal. In het laatste avondlicht zien we grijze rotswanden aan de horizon. ‘Dat zijn de Dolomieten,’ vertelt Agi. Wat een plek!

Good to know

• bed in slaapzaal (‘lager’): 15 euro voor NKBV-leden en 20 euro voor niet-leden
• bed in een slaapkamer: 20 euro voor leden en 25 euro voor niet-leden.
• kinderen tot en met 14 jaar krijgen 30% korting op de overnachting
• telefoonbereik: ja, ook internet
• oplaadmogelijkheid voor je telefoon: ja
• douchen: nee, wastafels met koud water
• betaling: alleen cash
• overnachting boeken doe je telefonisch of per mail
• avondeten: drie gangen wat de pot schaft. Geef het bij je boeking en bij het inchecken aan als je vegetarisch eet.

Bonus: Padasterjoch & Padasterkogel op

Voor het avondeten wandel ik het roodwitte bergwandelpad naar de Padasterjoch, een groene pas op zo’n 15 minuten lopen. Langs het pad liggen enorme rotsblokken die ongetwijfeld van de hoge helling aan de andere kant gestort zijn. Ze zijn nu overgroeid met gras en het thuis van marmotten. Vanaf het bankje heb je uitzicht op de hut en de Stubaier Alpen.

Vanaf het bankje kun je een smal, minder hoogtevreesvriendelijk pad naar het topkruis van de Padasterkogel volgen. Dit is zo’n 5 minuten lopen over T3-pad, dat beloond wordt met nog beter uitzicht. Je kunt nog een stukje verder lopen voor uitzicht op het Gschnitztal.

Je volgt dezelfde weg terug naar de hut.

Dag 2: van het Padasterjochhaus naar de Blaserhütte

Na een ontbijt met uitzicht op de bergen aan de andere kant van de panoramaramen, starten we aan onze wandeling naar beneden. We volgen het eerste stuk niet de Herrensteig, maar het grindpad dat langs schattige houten schuilhutten en schuurtjes slingert. De hooggelegen hut verdwijnt al snel uit het zicht. Zonnestralen piepen tussen de dikke wolken door om het Gschnitztal in de spotlight te zetten.

Terug op de Herrensteig

Lager op de helling stappen we over op de Herrensteig. Steil dalend snijden we opnieuw de slingers in de grindweg af. Ik vind het helemaal niet vervelend om dit stuk terug te lopen, want het is zo mooi. De vegetatie is vochtig door de stevige regen van afgelopen nacht. Een zwarte salamander is daardoor uit zijn schuilplek gelokt. Die kan op het lijstje met gespotte fauna, onder ‘marmot’ en ‘gems’.

Bovenaan de steile grashelling waarover we gisteren omhoog liepen, wijken we af naar een grindpad. Deze volgen we over een bergweide met lariksen, waar het in de herfst ook mooi moet zijn. De bergtoppen links van het pad spelen verstoppertje achter laaghangende wolken.

Droomhuisjes

Nabij een droomhuisje op een hooiweide verlaten we het grindpad om eigenwijs onze eigen route te volgen. Ik houd van afwisseling en vind het niet erg dat ik daarvoor eerst een stuk daal om dat later steiler weer omhoog te lopen. We wandelen langs een weide met lariksen en witte, paarse en gele bloemen in het hoge gras. Wandelpad 31 loopt vanaf een kronkelend stroompje steil omhoog over een grashelling. We zweten flink op deze broeierige dag, maar met elke stap omhoog hebben we beter uitzicht.

Edelweiss

We wandelen door struikachtig naaldbos als Eva voor de zoveelste keer grapt dat ze edelweiss ziet. Ik kijk vermoeid achterom: die grap ken ik nu wel. ‘Nee, echt!’ roept Eva me terug. En ja hoor, daar staat het iconische Alpenbloempje, gewoon langs het pad. Hoe dichter we bij de hut komen, hoe meer bloemen ik zie.

Overnachten in de Blaserhütte

Huttenwaardin Anja en haar team hebben net even pauze op het zonnige terras als we de Blaserhütte bereiken. We worden enthousiast begroet en hebben razendsnel een Almdudler voor onze neus staan. Niet veel later komen de borden met de (vegan) kruidenknödel, die de goede reputatie die ze in het dal hebben helemaal waarmaken. ‘De kruiden komen van hier,’ vertelt Anja, waarna ze deelt hoe ze acht jaar geleden zelf op de berg terechtkwam. ‘Ik werkte als machinebouwingenieur, won twee overnachtingen op een Bauernhof in het dal, kwam nog eens terug, ontmoette Georg die al in de hut werkte en trouwde in coronatijd met hem.’ Ik kan me Anja niet meer in een kantoor voorstellen, zeker niet als ze het 100 jaar oude Steirische Ziehorgel naar buiten sleept en liedjes speelt.

De slaapzaal

Vanavond slapen we in een van de drie slaapzalen van de hut. De bedden in deze lager zijn net zo breed als een normaal 1-persoonsmatras. Vanuit het raam zien we de Kirchdachspitze liggen. ‘Die heet zo omdat hij van deze kant op de zijkant van een kerk lijkt, met de Spitze als kerktorentje,’ weet onze enthousiaste huttenwaardin te vertellen. ‘Gaan jullie ook nog even de Blaser op straks? Dat is de bloemrijkste berg van de Alpen.’ Later drukt ze me een zwaar boekwerk in de handen. ‘Dit zijn de bloemen van de Blaser. Oh nee, niet eens allemaal.’

Dineren in het avondzonnetje

Alle logees kiezen bij de Blaserhütte hun avondeten van de kaart. Er staan diverse knödelgerechten op: die lekkere met de kruiden, een met bieten, een met kaas, een met spek… zoveel keuze! Ik ga voor de bietenknödel, Eva voor de kaasknödel en na een hap van beiden vermoed ik dat alles wat hier uit de keuken komt goed smaakt. Zeker in het avondzonnetje op het terras met rondom uitzicht op indrukwekkende toppen.

Good to know

• je slaapt in één van de drie slaapzalen. Er zijn geen privékamers. Kosten: op aanvraag bij de hut. Meestal betaal je in dit soort hutten €25 tot €40 per nacht excl. halfpension.
• telefoonbereik: ja, ook internet
• oplaadmogelijkheid voor je telefoon: ja
• douchen: nee, wel wasbakken met koud water
• betaling: alleen cash
• overnachting boeken doe je per e-mail, minimaal 2 dagen van tevoren
• avondeten: keuze van de kaart, met ook vegan knödel

Niet te missen bonus: de Blaser op

We volgen Anja’s advies op en wandelen 10-15 minuten over het T1-wandelpad naar de top van de Blaser. Twee keer zelfs, want het is er zo mooi. Al aan de start van de wandeling moet je je best doen niet op de edelweiss te gaan staan. Op de schrale stukken van de berg groeien de planten in miniatuur. Zelfs de paardenbloem is hier een klein schattig bloemetje en ongetwijfeld van een andere soort. Op de groenere stukken zijn de planten minstens tien keer zo hoog. Deze berg doet zijn bijnaam ‘Bloemenberg’ absoluut eer aan. Als kers op de taart zweeft er een gier rond de top van de Blaser.

Beschermd natuurgebied

In dit beschermde natuurgebied grazen geen koeien of schapen, waardoor de bloemen ongestoord kunnen groeien. Aan het eind van de zomer wordt er gemaaid, alleen al om te voorkomen dat het hoge gras een glijbaan voor grote vlakken sneeuw wordt.

Op het hoogste punt staan het topkruis en een 360 graden panoramapaneel waarop de namen staan van de bergen die je ziet. Dichtbij ligt de imposante piek van de Serles, verder weg liggen de toppen van de Zillertaler en Tuxer Alpen. Het vrijstaande gebouw in de groene vallei naast de Serles is klooster Maria Waldrast, waar je eventueel een volgende nacht zou kunnen overnachten.

Dag 3: van de Blaserhütte naar Trins

Acht steenbokken grazen tijdens het ontbijt op de helling naast de hut. Ze zijn vertrokken als wij aan onze laatste wandeldag beginnen. Langs het eerste stuk grindpad, over de flank van de Blaser, wil ik nog regelmatig stoppen om de bontgekleurde bloemen en de bergen aan de horizon te fotograferen.

We slaan al snel af naar het roodwit gemarkeerde wandelpad nummer 13. Dit steile pad snijdt de lussen van het grindpad af. We wandelen eerst over steile grindpaadjes met uitzicht op het Wipptal en verruilen dat later voor een graspad over een hooiweide met houten schuurtjes. Hoe lager we komen, hoe meer bomen langs het pad staan. Een specht hamert op een boomstam en een vink zingt luid tussen het bladerdek.

Adlerblick

Na nog wat afdalen over bospaadjes bereiken we een groot hek met een opstapje en een deur. Het gele bordje wijst dit pad op, naar de ‘Adlerblick’, een uitkijkpunt hoog boven Trins. Vanaf het houten platform zien we ons start- en eindpunt duidelijk liggen, omgeven door groene weiden en met hoge bergen met restjes gletsjer aan het eind van het dal. We lopen de 5-10 minuten terug naar het pad en volgen het bredere pad terug naar de asfaltweg boven Trins. Nog even een Hitzefrei fruitijsje scoren op het terras van Wienerhof en dan reizen we voldaan met de bus en trein terug naar Innsbruck.

Deze eerste-keer-vriendelijke huttentocht in het Wipptal kant-en-klaar boeken

Ik boekte deze eerste-keer-vriendelijke huttentocht via de VVV van Wipptal. Dit arrangement bestaat uit:

• 2 overnachtingen met halfpension (diner en ontbijt) in een driesterrenhotel in startpunt Trins. Eén nacht op je aanreisdag en één nacht op de derde wandeldag
• 2 overnachtingen in een slaapzaal (‘Lager’) in de twee berghutten, inclusief ontbijt
• routegidsje met routebeschrijving
• Mayr 1:30.000 wandelkaart van het Wipptal
• gratis huur van wandelstokken en (indien nodig) microspikes voor late sneeuwvelden
• de Wipptal Card: gastenkaart waarmee je gratis met het OV van Innsbruck naar het Wipptal en door het hele Wipptal reist. Deze krijg je ook als je niet het gehele arrangement, maar wel een overnachting in Trins boekt.

Kosten

Je boekt dit arrangement vanaf €325 per persoon. Bijkomende kosten: vervoer van Nederland of België naar Innsbruck, reisverzekering die bergredding dekt, kosten van drankjes, à la carte diner en lunchpakketten in de berghutten en wandelsnacks die je meeneemt uit de bewoonde wereld.

Je gaat zelfstandig en zonder gids op pad, dus je bent zelf verantwoordelijk voor een goede voorbereiding en veiligheid onderweg.

Water is schaars in de berghutten

Beide berghutten hebben, net als veel hutten in de Alpen, last van waterschaarste door gebrek aan sneeuw en weinig regenwater. Dat is de reden dat je daar niet kunt douchen en bewust gebruik wilt maken van water als je je op wilt frissen. Zoals Paul van het Padasterjochhaus zegt: ‘de eerstvolgende keer dat je hier een douche kunt nemen is als het regent’ (buiten dus). De kraan niet laten lopen tijdens het opfrissen of tandenpoetsen en niet meer water gebruiken voor doorspoelen dan echt nodig is. Water naar de hut pompen is bij de Blaserhütte een duur proces, dus daar betaal je een kleine bijdrage voor het drinkwater.

Deze vaardigheden heb je nodig voor deze 3-daagse huttentocht boven het Gschnitztal

De eerste-keer-vriendelijke zoals ik die liep, ligt over breed grindpad en wandelpaden met moeilijkheid roodwit. De paden zijn niet overal egaal en soms moet je een grote opstap doen of steil afdalen over een grindpaadje. Je hoeft nergens te klauteren of je aan een kabel vast te houden.

Last van hoogtevrees? Alleen op de Herrensteig zijn er stukjes waar een helling naast het smalle pad zit. Ik had daar geen last van mijn hoogtevrees, omdat er begroeiing op de helling staat, maar dat kan voor iemand anders met hoogtevrees anders zijn. Vermijd het pad van de Padasterjoch naar de Padasterkogel als je hoogtevrees hebt.

Je kunt deze hele 3-daagse huttentocht in het Wipptal over een breed grindpad lopen als je wilt. Je hebt dan geen speciale bergwandelervaring nodig.

Je moet wél trainen voor je (eerste) huttentocht in het Wipptal

‘Er komen hier zoveel mensen helemaal gesloopt aan,’ vertelden de huttenwaarden van beide hutten mij. De afstanden per dag zijn dan wel kort, maar je loopt wel tot 1.000 verticale meters omhoog en tot 1.000 verticale meters omlaag. Dat is heel zwaar als je daar niet voor getraind hebt. Begin ruim voordat je op pad gaat met trainen voor bergwandelen. Alleen lange afstanden lopen is niet voldoende, want voor het vele stijgen en dalen moet je ook aan krachttraining doen. Zie bijvoorbeeld deze oefeningen van de NKBV.

Voor de zekerheid kun je aannemen dat je voor elke wandeling twee keer zo lang nodig hebt als de geplande wandeltijd. Ga dus op tijd van start, zodat je rond 16 uur bij de hut kunt zijn. Komt er slecht weer in de middag? Ga eerder op pad.

Let op: gaat het lopen langzamer dan gepland en schat je in dat je na 17:30 uur bij de hut aankomt? Of daal je af naar het dal en ga je toch niet in de hut overnachten? Bel of mail altijd naar de huttenwaard, want zij bellen de hulpdiensten als ze hun te laat arriverende gasten niet kunnen bereiken.

Lees de weersvoorspelling

Bekijk altijd de weersvoorspelling, zowel de avond ervoor als de ochtend van vertrek. Ik gebruik de betaalde Pro-versie van Bergfex Wetter. Deze kost maar 7 euro per jaar en geeft je toegang tot de interpretatie van het weerbericht. Alleen naar de symbooltjes voor zon, wolken en regen kijken is niet voldoende. De interpretatie geeft een beter beeld van wat je kunt verwachten. Let op woorden als ‘Gewitter’ (onweer) en ‘Kaltfront’ (koufront, betekent vaak dat er extreem weer kan komen). Ik gebruik daarnaast de weersvoorspelling en radar van Meteoblue. Kijk onderweg naar de wolken voor voortekenen van veranderend weer en onweer. Ik kan niet in één alinea uitleggen hoe ik met apps en door naar de wolken te kijken het weer inschat. Neem zelf de tijd om je hierin te verdiepen.

Tip: vraag de huttenwaarden, die al jarenlang in deze bergen leven, welk weer zij de volgende dag verwachten.

Beste tijd om deze huttentocht te lopen

Ga op pad tussen half juni en half september. Afhankelijk van de sneeuwsituatie zijn de hutten dan geopend en de paden begaanbaar. In de eerste weken van deze periode kun je nog late sneeuwvelden tegenkomen. Je kunt de huttenwaarden naar de staat van de paden vragen.

Je bereikt het Wipptal makkelijk met het openbaar vervoer

Startpunt Trins heeft een goede OV-verbinding met Innsbruck. Reis van Innsbruck Hauptbahnhof, waar je spullen die je niet nodig hebt een paar dagen in een kluisje kunt laten logeren, naar Steinach am Brenner. Daar stap je over op de bus naar Trins. De treinreis duurt zo’n 20 minuten, en de aansluitende busreis duurt 10 minuten. Zie voor vertrektijden VVT.at.

Innsbruck heeft een directe nachttreinverbinding met Nederland. Op dit traject rijdt het nieuwste model Nightjet, waarin je privé-slaapcapsules kunt boeken tegen de prijs waarvoor je in andere nachttreinen een coupé met vreemden deelt. Overdag reis je met overstappen in Duitse steden naar Innsbruck. Plan je reis via NS International of ÖBB. NS International is in mijn ervaring niet zo snel met updates, dus gebruik de ÖBB Scotty app voor updates over je treinreis.

Lees voor uitleg mijn blog over met de trein naar de Alpen reizen.

Overnachten in Trins

Wij overnachtten de avond voordat we aan de tocht begonnen al in Trins. Zo konden we bijkomen van de reis en goed uitgerust van start gaan. Wij sliepen in een tweepersoonskamer in Wienerhof. Alle kamers hebben een unieke inrichting met veel pasteltinten en natuurlijke details. Deze vriendelijke gastheren bieden niet alleen verblijven van één nacht of één week, maar ook coliving en coworking. Een droomlocatie voor mensen die, net als ik, locatieonafhankelijk werken en in hun vrije tijd met gelijkgestemden de bergen in willen. Er is ook een yoga-en-chill-ruimte met grote hangmatten. Een heerlijk à la carte ontbijt is voor alle gasten inclusief.

Ontwerp je eigen route

Je kunt de eerste-keer-vriendelijke huttentocht door het Wipptal wandelen zoals de VVV hem bedacht heeft, maar je mag ook je eigen routevarianten ontwerpen. Die moeten natuurlijk wel bij je vaardigheden en conditie en de weersvoorspelling passen. Op de informatiepagina tipt de VVV een ‘Normalweg’ en een technisch uitdagendere ‘Gipfelweg’ die alleen voor mensen met bergwandelervaring op zwarte paden is. Op deze pagina staan bovendien uitstapjes naar mooi uitzicht getipt.

Komootroutes, gpx-bestanden en wandelkaart voor deze Wipptal huttentocht

Ik neem altijd een papieren wandelkaart mee als ik in de bergen ga wandelen. Bestel deze Mayr-kaart met schaal 1:30.000, of haal hem bij de lokale VVV. De paden zijn gemarkeerd, maar het is voor veilig bergwandelen belangrijk dat je op zijn minst de basis van kaartlezen kent. Daar worden ook in Nederland leuke (dag)workshops over gegeven (zoals deze die ik met Rewild organiseer).

Digitale routebestanden

Een route-app is een handig hulpmiddel aanvullend op de kaart. Je kunt deze bestanden gebruiken:

• dag 1: Komoot // gpx-bestand
  6,3 km met 1.000 hoogtemeters stijgen en 0 hoogtemeters dalen
• variant over breed grindpad: Komoot // gpx-bestand. Je kunt ook een mix & match doen, want het wandelpad kruist regelmatig het grindpad.
  
  
• dag 2: Komoot // gpx-bestand
  9,9 km met 690 hoogtemeters stijgen en 740 hoogtemeters dalen
  • variant over breed grindpad: Komoot // gpx-bestand. Maak evt. wel het wandelpad-heen-en-weertje naar Adlerblick.
  • moeilijkere Gipfelweg-variant: Komoot // gpx-bestand. Dit is een heel technische route met staalkabels, die niet geschikt is voor mensen zonder ervaring op (diep)zwarte bergpaden. Met hoogtevrees wil je deze variant niet lopen.
    8 km met 680 hoogtemeters stijgen en 730 hoogtemeters dalen
    
    
• dag 3: Komoot // gpx-bestand. Let op: pad 31 wordt niet meer onderhouden, dus het gras staat soms vrij hoog. Geen zin in? Volg variant over breed grindpad.
  5,2 km met 30 hoogtemeters stijgen en 970 hoogtemeters dalen
  • variant over breed grindpad: Komoot // gpx-bestand.

Dag 1 en dag 2 hebben, zoals je in de Komootcollectie kunt zien, een groot stuk overlap. De route kan ook in omgekeerde richting gelopen worden.

Voor je beeldvorming: de trap in een gemiddeld huis is zo'n 3 meter hoog. Je stijgt op de eerste wandeldag 1.000 hoogtemeters. Dat komt overeen met zo'n 333 trappen. Daar wil je dus echt voor (kracht)trainen.

Goed om te weten over labeling en markering van paden in deze regio

Op kruispunten van paden staan gele wegwijzers. De kleur van de stip die bij de bestemming staat zegt iets over de moeilijkheid van het pad daar naartoe:

• Geen stip = gewone wandelpaden (breed, goed aangelegd, geschikt voor iedereen)
• Rood = bergpaden, waarvoor je al wat ervaring nodig hebt. Dit noem in deze tekst de 'roodwitte' paden. Ze komen overeen met moeilijkheidsgraad T2/T3 in het Zwitserse SAC-systeem dat navigatie-apps zoals Komoot voor paden over de hele wereld gebruiken.
• Zwart = technische bergpaden met moeilijke stukken en soms bijvoorbeeld staalkabels. Alleen voor ervaren bergwandelaars die vaker (met een gids) op dat soort paden gelopen hebben. Dit komt overeen met T4 en zwaarder op de SAC-schaal.
• Klettersteig = klauterroutes waarvoor je speciale uitrusting zoals een klimgordel en helm nodig hebt.

Dit moet je meenemen op deze huttentocht

Wat je sowieso mee wilt nemen:

• een goed passende wandelrugzak met regenhoes of waterdichte zakken voor je spullen
• flessen of een drinksysteem met minstens 2 en op warme, langere dagen minstens 3 liter water
• voldoende snacks voor 3 dagen. Je kunt in de hutten een lunchpakket to go bestellen.
• wandelschoenen van minimaal categorie A/B. Kies je voor routevarianten? Draag schoenen in categorie B of hoger. Zie uitleg in de link.
• regenjas met een waterkolom van minimaal 15.000 mm, ook als er geen regen voorspeld wordt. Geen poncho of goedkoop regenjasje dus!
• regenbroek, het liefst ook met een waterkolom van minimaal 15.000 mm
• extra kleding, waaronder een isolatie- of donsjas
• EHBO-set, altijd met ook een reddingsdeken
• lakenzak, verplicht in de berghutten
• wandelkaart en evt. kompas
• eventueel: een kussensloop, als je lakenzak er geen ‘ingebouwd’ heeft
• genoeg cash voor je overnachtingen, drankjes en maaltijden in beide hutten

Zie mijn huttentochtpaklijst voor een compleet overzicht van wat je nodig hebt op deze tocht.

Doe dit voordat je aan deze 3-daagse huttentocht in het Wipptal begint

• Reserveer overnachtingen in berghutten altijd (ruim) voor vertrek. Op de gelinkte websites van de hutten staat hoe je een aanvraag doet.
• Je hebt onderweg niet overal telefoonbereik. Sla de routes en/of kaarten in je wandelapp op voor offline gebruik en geef thuisblijvers voor noodgevallen de telefoonnummers van de berghutten door.
• Bagagevervoer is niet mogelijk, dus neem mee wat je nodig hebt en probeer je rugzak zo licht mogelijk te houden.
• Sluit een reisverzekering af die ook bergredding dekt. Doe dit niet te laat na het boeken van je arrangement of overnachtingen.

Meer wandelen in het Wipptal

Op Wipptal.at staan nog veel meer ideeën voor je vakantie in deze regio. Je vindt er onder meer mooie dagwandelingen. Heb je veel bergwandelervaring, een goede wandelconditie en geen hoogtevrees? Dan vind je de 7-daagse Gschnitztal huttentocht waarschijnlijk geweldig mooi.