Affric Kintail Way: 70 km door Schotlands mooiste glen
'De mooiste glen van Schotland,' zo werd Glen Affric door een kennis omschreven. Na vier dagen wandelen op de Affric Kintail Way, die 70+ km dwars door deze vallei voert, kan ik niet anders dan het met hem eens zijn. Ruig en desolaat en (zo weet ik na meerdere bezoeken) in elk seizoen adembenemend mooi. Ik zal je voorstellen aan een van mijn favoriete langeafstandwandelroutes in Schotland.
De Affric Kintail Way: voorstelrondje
De Affric Kintail Way is een 71 kilometer lange wandelroute door de mooiste (autovrije) glen of vallei van Schotland. De route is een van-A-naar-B-route tussen het gehucht Morvich in het westen en het dorp Drumnadrochit aan Loch Ness. Onderweg vind je weinig voorzieningen en voel je je echt in de Schotse wildernis. In totaal overwin je zo'n 1.090 hoogtemeters en ik vond het pad alleen in het begin even steil.
Hoeveel dagen ben je onderweg?
De meeste mensen wandelen de route in 3 of 4 dagen. In mijn routegids deel ik de routebestanden van de etappes zoals ik die liep. Daarin deel ik voorbeelden van geschikte 3- en 4-daagse etappe-indelingen voor wie gaat wildkamperen en voor wie van accommodatie naar accommodatie wandelt. Je wandelt op de 4-daagse variant zo'n 5 uur per dag excl. pauzes. Wel even de wandelconditie opkrikken voor vertrek dus. Volg bijvoorbeeld deze online wandeltraining en vul hem aan met oefeningen voor kracht en stabiliteit.
Hoe bereik je het startpunt van de Affric Kintail Way?
Je kunt je auto in Drumnadrochit of Morvich parkeren. Ik raad je aan om je auto op een van beide plekken te parkeren en dan de bus naar je startpunt te nemen. Zo voorkom je dat je op je laatste wandeldag moet haasten voor de (laatste) bus. Je vind je bustijden op deze website. Je kunt ook heel prima liften vanaf de grote weg nabij Morvich. Nog makkelijker zou het zijn als je twee auto's hebt, maar ik begrijp dat niet iedereen die luxe in Schotland heeft.
Reis je met het openbaar vervoer vanuit een ander deel van Schotland? Dan bereik je het startpunt met een bus vanuit Fort William of Inverness. Gebruik daarvoor ook bovengenoemde website voor de bustijden. Beide steden zijn goed bereikbaar per trein.
Kan je de Affric Kintail Way met de hond lopen?
Ik liep de route met een vriendin en twee honden. Dat was goed te doen, al waren de honden compleet wild in het meest westelijke deel. Hier liepen schapen en koeien voor ons uit op het pad. Na een dag was de zelfbeheersing gelukkig beter.
Met loslopend vee en vogelnesten op de grond moet (wil) je je hond waarschijnlijk lange stukken aangelijnd houden.
Met name het kleine hondje had het regelmatig koud, omdat een deel van het pad behoorlijk nat ('boggy') is en hij een koude buik kreeg. Een (regen)jas voor de hond is aan te raden.
Er zijn voldoende drinkmogelijkheden voor honden onderweg.
Welke skills heb je nodig voor het wandelen van de AKW?
De paden van de Affric Kintail Way zijn technisch niet moeilijk. De meeste paden vallen op de SAC-schaal onder T2. Ze zijn bovendien hoogtevreesvriendelijk. In het westelijke deel zijn de paden mogelijk lastig te vinden in dichte mist.
De route is niet gemarkeerd, dus je moet navigeren met kaart. Dat kan een navigatie-app zoals Komoot of OS Maps zijn. Sla de route en de kaart op voor offline gebruik. Omdat je nooit afhankelijk wilt zijn van een telefoon, moet je ook een papieren kaart meenemen en kunnen gebruiken voor navigeren. Nog wat oefening nodig? Volg een navigatie-workshop op locatie, of meld je aan voor mijn in Schotland opgenomen online cursus Navigeren voor wandelaars.
De meeste rivieren zijn voorzien van een brug, maar lees je voor de zekerheid in over hoe je veilig een rivier oversteekt. Met name in de nattere seizoenen kan de rug wegspoelen.
Je bent onderweg op jezelf aangewezen, dus neem een EHBO-set mee en weet hoe je wildernis-EHBO moet toepassen tot de hulpdiensten arriveren. Die bereik je voor 999 te bellen, naar de politie en vervolgens naar mountain rescue te vragen. Zorg dat je het grid reference van je locatie weet (zie ook OS Maps app).
Kun je wildkamperen langs de Affric Kintail Way?
De route leent zich uitstekend voor wildkamperen. Sterker nog: door de weinige overnachtingsmogelijkheden ben je vrijwel geheel aangewezen op wildkamperen. Je passeert onderweg, in het westen, één bothy waar je gratis kunt overnachten. Een paar kilometer naar het oosten vind je het meest afgelegen hostel van de Hooglanden, die slechts enkele maanden per jaar geopend is. Houd er rekening mee dat er stukken zijn waarop het vinden van een wildkampeerplek niet zo makkelijk is. Houd je altijd aan de Schotse Outdoor Access Code voor wildkamperen in Schotland.
Wil je niet (wild)kamperen? Dan moet je voor sommige etappe-eindpunten een transfer regelen. Dat is wat meer werk, maar niet onmogelijk.
Wat is de beste periode om de Affric Kintail Way te lopen?
Je kunt de Affric Kintail Way in principe het hele jaar door lopen. Ik raad minder geharde wandelaars echter af om de route in de winter te lopen. De dagen zijn dan kort, de paden (nog) natter en de nachten erg lang. In juni, juli en augustus geniet je van lange zomerdagen, maar word je mogelijk geplaagd door de midges (irritante, prikkende, zwarte vliegjes). Heb je de luxe om buiten de schoolvakanties te reizen, dan zou ik in het voorjaar of in het najaar op pad gaan. Ik wandelde de route eind september en hoorde de herten burlen tussen de bergen.
Kun je de Affric Kintail Way solo wandelen?
Ik vind dat je de Affric Kintail Way heel prima solo kunt wandelen. Ik kwam meerdere vrouwen tegen die de route alleen aflegden. Je kunt hier direct goed testen of solowandelen wat voor jou is, want de tocht duurt 'maar' vier dagen. Vind je het spannend om alleen op pad te gaan? Dan zou ik eerder kiezen voor de West Highland Way of Great Glen Way, omdat je op die routes meer wandelaars tegenkomt en makkelijker naar de bewoonde wereld terug kunt keren als je het solowandelen niet fijn vindt.
Reisverslag Affric Kintail Way
Ik wandelde de route van west naar oost, dus van Morvich naar Drumnadrochit.
Etappe 1
We parkeren de auto op de kleine parkeerplaats in het gehucht Morvich, trekken de honden hun waterdichte jassen aan en gaan op zoek naar de eerste markering. Die blijkt niet erg makkelijk te vinden of zelfs afwezig, maar gelukkig hebben we onderweg een kaart gekocht. Enkele minuten later verlaten we de verharde weg en lopen we de schilderachtige glen in. Het is eind september en het gras kleurt langzaam geel. Schapen met dikke vachten en inmiddels al bijna volgroeide lammeren scharrelen langs het pad. Op het gemekker van de dieren is het hier aangenaam stil.
Wát een landschap
Ik ben blij met mijn waterdichte wandelschoenen, want het goed begaanbare pad is wel erg nat. We lopen langs een huisje waar ik zo in zou willen trekken, over een brug over een kloof en langs watervallen. Hoewel het zwaar bewolkt is, kunnen we op elk hoogtepunt beide kanten op ver de vallei in kijken. Een kennis van mij noemde deze glen 'de mooiste van Schotland' en ik geloof dat ik het met hem eens ben. Ja, Glencoe is ook mooi, maar dankzij de afwezigheid van vele auto's en toeristen komt 'onze glen' voor mij toch als winnaar uit de race. De schoonheid van het landschap lijkt maar niet op te houden. Het is hier ruig en desolaat en op wat wandelaars aan het begin van de route komen we niemand tegen.
In de Camban Bothy is het echter behoorlijk gezellig met wandelaars die opwarmen bij een knapperend vuur. Dat lijkt ons ook wel wat en we zijn van harte welkom, maar onze grootste hond besluit dat alle aanwezigen gevaarlijk zijn. We hijsen onze rugzakken weer op onze rug en lopen in de lichte schemer verder op zoek naar een wildkampeerplaats. Lang hoeven we niet te zoeken. We zetten onze tenten verderop op en vallen luisterend naar het geburl van de edelherten al snel in slaap.
Etappe 2
Ondanks de harde wind die mijn tent deed dansen, voel ik me redelijk uitgerust wanneer ik de volgende ochtend mijn tent openrits. Ik kijk naar buiten in de hoop een van de burlende herten te zien en ja hoor, in de verte zie ik er één op de heuvelflank lopen. Dat noem ik nog eens een goed begin van de dag. De donkere wolken die de glen binnendrijven voorspellen niet veel goeds, dus we vervolgen onze weg ingepakt in regenkleding.
We volgen natte paden tussen ruige heuvels, terwijl de 'koningen van de glen' onverstoord blijven proberen bij de dames in de smaak te vallen. Met een stevige wind in de rug volgen we de rivier, waar maar geen einde aan lijk te komen. We passeren een afgelegen jeugdherberg met fantastische uitzichten en komen dan pas aan het einde van de glen weer een teken van leven tegen. We worden door twee fietsers gewaarschuwd voor de hevige storm die eraan komt. Dankzij de weersvoorspellingsfunctie op mijn GPS-apparaat wist ik, ondanks het gebrek aan telefoonbereik, al dat we een beschutte kampeerplek moesten vinden.
We bereiken Loch Affric via een breed pad, dat we langs de gehele oever volgen. Op het strandje staat mijn droomhuisje, met het beste uitzicht dat je in Schotland kunt vinden. We krijgen regelmatig een regenbui op onze kop tijdens de vele kilometers langs het loch. De wind zorgt voor witte koppen ('white horses' zoals ze dat hier noemen) op het loch en de bergen aan de overkant verdwijnen regelmatig achter een regengordijn. De gele bladeren van de berken ruisen in de wind en ook het gras ziet eruit alsof het betere tijden gekend heeft.
De uitdaging: wildkampeerplek vinden
We willen onze tenten opzetten voordat de storm losbarst, maar er blijken weinig kampeeropties te zijn. Vinden we eindelijk een vlak stuk grond, dan zit de bodem zo vol stenen dat we onze haringen nooit de grond in gaan krijgen. Aan het eind van het loch begin ik me toch zorgen te maken, dus ik pak de kaart erbij en besluit een stukje van de route af te wijken. Ik keer terug met goed nieuws: ik heb een perfecte kampeerplek gevonden.
De windsterkte neemt toe terwijl we onze tenten opzetten en het lukt me in de harde wind nog net om water te koken voor ons eten. De late zon laat zich nog snel even zien en glinstert op de rivier die langs onze kampeerplek stroomt. Ik kijk nog eens om me heen of er echt geen losse takken in de bomen hangen en trek me dan terug in mijn tent.
Etappe 3
De volgende ochtend vraag ik aan mijn wandelmaatje of zij het ook zo mee vond vallen met de storm. Wat blijkt? Het werd erger, maar ik sliep er blijkbaar gewoon doorheen. Ik voel me dan ook goed uitgerust en huppel vrolijk rond met mijn camera. Mijn goede humeur wordt zelfs niet verpest door de regen die op onze nog niet ingepakte tassen valt.
Goed ingepakt in onze regenkleding volgen we het brede pad langs het volgende loch, Loch Beinn a'Mheadhain. Het is alsof de weergoden een spelletje met ons spelen. Elke keer dat we onze regenkleding uittrekken, begint het binnen twee minuten weer te regenen. Trekken we onze regenkleding weer aan, dan is het binnen twee minuten droog. We besluiten op te geven en de (krakende) regenkleding maar gewoon aan te houden. We lopen veelal door het bos, tussen grijzige dennenstammen begroeid met grijsgroen mos. Bij de afslag naar de Dog Falls besluiten we de omweg niet te nemen. De regen komt met bakken uit de lucht en ik bezocht de prachtige waterval al eens eerder (aanrader!).
Nachtje in de sauna
Regen en zon blijven elkaar de hele dag afwisselen. Dat levert mooie contrasten in het landschap op, waar ik als fotograaf extra van geniet. De heuvels zijn begroeid met gele varens, rood mos, paarse heide en groene dennen. Delen van het bos zijn gekapt, wat nogal een verdrietig gezicht is. Gelukkig zijn de bomen nabij het dorpje Cannich wel blijven staan, zodat we deze etappe toch goed eindigen. Na een stop bij de supermarkt, lopen we de lokale camping op. We besluiten onszelf en de honden een warme nacht te gunnen en boeken een 'pod' (soort houten tent). We zetten de kachel op de maximale stand en genieten van de warmte in onze 'sauna'.
Etappe 4
We vinden het zwaar om de warme hut te verruilen voor de koude buitenlucht en vertrekken relatief laat van de camping. We verzamelen uiteindelijk toch de moed en lopen al snel weer het bos in. Het bos is hier beduidend ruiger, met hoge ondergroei, dode bomen en vele soorten paddenstoelen. Naarmate we dichter bij de bewoonde wereld komen, zien we steeds meer boerenland. Ik mis het ruige landschap, maar kan ook genieten van dit landschap dat óók Schotland is.
Met het lange stuk lopen over asfalt ben ik minder blij, zeker omdat in mijn informatiebronnen stond dat het alternatieve voetpad door de heuvels al geopend zou zijn (update: dit pad is inmiddels geopend). Auto's racen over het natte wegdek en de regen blijft op ons neervallen. Jep, dit is de minst fijne herinnering aan de trail.
Langs het eerste fatsoenlijke bospad ga ik uitgebreid zitten plassen, waarna mijn oog pas op het bord 'CCTV' valt. Blijkbaar wordt er veel illegaal motor gereden op het pad en zijn er camera's nodig om deze mensen te beboeten. Goed, nu staan mijn blote billen dus ook op de film. Niets meer aan te doen, denk ik, terwijl ik de heuvel op loop voor uitzicht op Loch Ness. Precies op dat moment stopt het met regenen en breekt zelfs de zon even door. Onder de blauwe lucht dalen we af het bos in, langs mammoetbomen die als brandpreventie dienen. Niet veel later lopen we in het dorp Drumnadrochit en komt dit avontuur op een van de mooiste wandelroutes van Schotland echt ten einde.
Handige routegids
Omdat er geen routegids van de Affric Kintail Way te koop is, schreef ik er zelf een. In mijn routegids deel ik...
👉 3- en 4-daagse etappe-indeling voor wildkampeerders & hotelslapers
👉 een ruigere alternatieve etappe
👉 gps-bestand en Komoot voor elke dag
👉 tips voor bevoorrading van water en eten
👉 low budget overnachten + wildkamperen
👉 handige info over de schaarse bushaltes, horeca, supermarkten en accommodatie onderweg
👉 betrouwbare weersvoorspelling
👉 paklijst
& meer
Dit e-book wordt geleverd als PDF met afbeeldingen, makkelijk (offline) op je telefoon te lezen pagina én printbare tabel met de belangrijkste info voor onderweg.
--> Bestel mijn routegids Affric Kintail Way hier
